Afrika

2007-03-28T14:16:00.000+02:00

Ja, og quizen, den tapte me med glans. Alt eg viste, er at DNA-molekylet er forma som ein dobbel helix...

Siste veke i Maun (Snufs)

2007-03-28T14:03:00.000+02:00

Ja, fredag kom me heilskinna tilbake til Maun, etter ein punktering i oerkenen, soloppgang og solnedgang i sanddynene, soving under open himmel medan ein rev stakk av med skoa mine, fallskjermhopping (bilder av galskapen vil komme etterkvart) og mykje anna. Me kjoerte strekningen Windhoek-Maun paa ein dag (ca 850 km) og ankom den lokale puben med stil rett etter moerkets frembrudd.
Helgen har me tilbragt her i Maun med grilling og bading. I gaar var me paa Quiz arrangert til aere for oss, sidan det er siste tirsdagen(!) vaar i byen, og i morgon skal me ha avskjedsfest (sjoelv om me skal vaere her fram til mandag). Maa vel kanskje ha avskjedsfest fredag, laurdag og soendag ogsaa :)
Fredag blir siste dag paa klinikken, og det blir nok litt rart aa reise herifraa. Billettane til Cape Town er bestilt, og me skal vaere der til neste soendag. Ingen av oss veit heilt kor mykje pengar me har igjenn til den turen, men me har i allefall solgt bilen...

Swakopmund

2007-03-18T15:27:00.000+01:00

Liten oppdatering:
Reiste til Windhoek i gaar og kjoerte over fjellet til Swakopmund. Mama og papa; har lova aa ringe heim. Telefonen er paa ladning i skrivande stund!
Naturen her er heilt annleis en i Botswana. Me har kjoert gjennom oerken og sanddynene ventar paa oss rett soer for byen. Eg og Kari Merete har lyst til aa ri paa kamelar, kanskje blir det sandboarding i tillegg ;)Ellers haapar me paa at Brad Pitt og Angelina Jolie skal dukke opp rundt kvart husjoerne. (Har visstnok kjoept hus ikkje saa langt unna)
Me har treff nordmenn over alt, og i gaar fekk me i oppdrag aa ta med bilnoeklar for eit norsk ektepar som hadde laast seg ute av bilen i Ghanzi, som er paa vegen fraa Maun til Windhoek. Der traff me ei fransk jente me har snakka med eit par gonger tidlagare i Maun. Ho blei med oss til Windhoek, og i dag tidleg blei ho like godt med vidare hit til Swakopmund.
Maa stikke. Skal paa kino! Og det er superduper stas! Har ikkje vore paa kino paa nesten eit halvt aar! Me skal sjaa paa Leonardo DiCaprio i paavente av Brad;) I tillegg til kino, kan denne fantastiske byen i tilleg by paa klesbutikkar! Jippi!! Namibia er nesten som aa vaere tilbake i Europa. Her er jordhyttene bytta ut med tyske murhus!

Moremi

2007-03-12T12:34:00.000+01:00

Laurdag morgon pakka me bilen vaar og bilen til Lasse. Me fylte bilane til randen med mat, bensin, drikke og teltutstyr. Og saa reiste Kari Merete, Marie, Lasse (fraa Danmark), Brendan (fraa Canada) og Tim (fra New Zealand) til Moremi Nasjonalpark.
Turen var vellykka, me fekk testa firhjulstrekken, saag fire loever (mw har til no sett 32 loever sidan me kom til afrika), krokodiller, flodhest, sebra, ukjent antall giraffar samt ei hyene som luska utanfor teltet paa nattestid... Me jentene sov tungt gjennom hyenedramaet som utspant seg utanfor teltet vaart. Gutane, derimot, hadde vill historier aa fortelle dagen etter, om ei hyene som vat kjempestor og skummel...
Me kom heim i gaar med verdens mest skitne bil og problemar med klutsjen. Saa bilen er paa verkstad (igjenn) men forhaapentlegvis faar me han att i dag.
I dag var foerste dagen paa sjukehuset, og me vart kasta rett inn paa foedestua der me fekk sjaa
vaar foerste foedsel. Foedselen tok lang tid, og det endte med at ungen maate faa surstofftilfoersel, men alt gjekk bra til slutt. Sjukehuset er ikkje saa stort, ca 80 pasientar. Dei manglar ein del ting, deriblant ein del bedoevelsesmiddel. Derfor er det faa operasjonar som blir utfoert, men er det akutt blir det gjort likevel. Det er trist aa sjaa kor daarleg resursane blir utnytta i eit saa rikt land som Botswana eigentleg er i afrikansk maalestokk. Eit splitter nytt sjukehus er under bygging, men er truleg ikkje ferdig foer 2010. Ting tar tid og det er mangel paa fagfolk.
Saknar snoen og Ibsenagate bittelitt, men no gaar det alt for fort. Om fire veker staar eg paa Gardermoen...

Tida gaar for fort!

2007-03-08T09:02:00.000+01:00

Om mindre en fem veker er me heime...

Sondag lova eg mama og papa aa sende mail mandag morgon. Det var det ikkje tid til, for da eg kom pa klinikken den dagen, vart det plutseleg bestemt at eg skulle til Okavangodeltaet. Eg maatte berre kaste beina paa nakken og springe heim og pakke snippsekken! Kvar maanad reiser nemleg klinikken ut til lodgane ute i deltaet og behandlar dei ansatte. Dette er billegare enn att dei ansatte flyr ned til Maun for aa faa legehjelp. Derfor reiste eg og Mwaly, sjukepleiar fraa Zambia ut til Stanleys camp i eit lit 12 setersfly med boksar fule av medisin. Der saag me over 30 pasientar, foer me reist vidar til Baines camp tirsdag morgon. Me vart kjoert dit i ein av safaribilane, og paa vegen saag me sebraer og giraffar som stod nermast rett foran bilen. Me visste ikkje om me vart sendt heim til Maun den dagen, men heldigvis fekk me plass ombord i eit 6 setersfly, slik at me kunne reise til Chiefs camp paa kvelden. Og eg seier heldigvis, for eg la paa meg eit par kilo i loepet av det doegnet me var paa denne campen! Aldri har eg ete saa god mat! Desert til lunch! Daa eg kom heim, sjekka eg prisen for overnatting her: 499 US dollar doegnet i lavsesongen og 900 US dollar i hoegsesongen.... Ja, du leste rett!
Men det var ein del jobb, ca 80 pasientar paa 2 doegn. Eg har blitt god paa aa maale blodtrykk!

I gaar kveld flaug me tilbake til Maun. Eg rakk saa vidt aa drikke kaffien min, foer me reiste ut for aa fly igjenn. Me har som sagt blitt kjent med pilotane her i byen, og i gaar skulle ein av dei ha opplaering i aa fly eit 8 setersfly. Det betydde at det var plass til Kari Merete, Marie og meg... Flygeopplaering betyr at du maa beherske flyet og vise at du kan kontrollere flyet sjoelv om du skrur av motoren.... Saa da gjorde me det. Og om me skulle finne paa aa gaa inn for landing, er ikkje det noko hinder for aa ta av igjenn med ein gang! I loepet av turen vart me godt kjend med Maun fra oven og opp-ned.

I dag tidleg var me paaa omvisning paa sjukehuset. Me skal vaere der heile neste veke, for aa observere. Kanskje faar me vere med paa keisersnitt og fjerning av blindtarm.
Fordi me skal paa sjukehuset, blir turen til Namibia utsett til veke 12. Planen er aa kjoere til Windhoek (hovedstaden) og vidare til Swakopmund og Walvis Bay (kysten). Der vil me proeve aa faa litt brunfarge, foer me tar turen innom sanddynene og overnattar ei natt i Windhoek. Saa no fekk de namna, mama og papa.
Kor mykje bading det blir i Namibia er heller tvilsamt. Straumane fraa Atlanterhavet er kalde, saa temperaturskilnaden mellom hav og land er store. Kalde havstraumar foere til lite regn paa vestkysten av soerleg Afrika, derav Kalaharioerkenen. Mens paa austida, i Mozambique, er det motsett. Straumane fraa det Indiske hav er varme, noko som foerer til regn, og til tider syklonar som no. Leste nettopp i avisa at byen Vilankulos som me nesoekte i desmber, er hardt ramma. 80% av byen har blitt skylt vekk! Stemmer verkeleg det, Anne Mette? Oversvoemmelse fraa Zambezielva har foert til at 200 000 menneske treng hjelp!

Veke 13 skal me vere paa klinikken att, men veke 14 er planene aa reise til Cape Town. Flyruta Maun-Cape Town blir lagt ned 5 dagar foer avreise(!), saa daa reiser me heller Maun-Jo-burg-Cape Town den 1. april. Og CapeTown-Jo-burg 8. april. Me kjem heim via London den 9.

Daa er planen klar, om me klarar aa foelgje den, gjenstaar aa sjaa. Eg er allereie metta paa intrykk, og verre skal det tydelegvis bli. Ikkje veit eg om det er ein draum, eller berre ein bivirkning av Lariamen...

Ja, og saa gloeymde eg nesten aa fortelle at me var og saag Victoriafallene i helga.. Me kjoerte opp til Kasane og besoekte Chris, ein av pilotane som er stasjoenert der. Me reiste saman med ei fransk jente, Sophie, og budde gratis hjaa venner av Chris. Me reiste opp torsdag morgon, kjoerte 600 km. Fredag drog me til Vic Falls fra Zimbabwesida. Me hadde tenkt aa kjoere gjennom Zmbia via Livingstone tilbake til Kasane, men det er dyrt aa krysse landegrenser med bil. For Sophie ville det ha blitt ekstra dyrt, sidan ho har britisk pass. For nordmenn er det gratis aa faa visum, men britar maa betale 65 US dollar... Laurdag tok me ein kjoeretur til Chibe National Park og saag absindige mengder elefantar, og paa kvelden/natten var me pa baattur paa Chobe River og saag paa maaneformoerkelse. Soendag var det 600 km tilbake til Maun.

Vel, det var det. No gidd eg ikkje skrive meir.

Endeleg internett!

2007-02-13T20:04:00.000+01:00

Jah, saa var deyt denne bloggen da... Her har mykje skjedd sidan sist eg hadde nettilgang.

-me har kjoept bil, Toyota Hilux Surf
-me har kjoept to nye bilbatteri
-me har kjoept ny magisterreim
-me har kjoept slepetau
-me har sett ei hannloeve paa altfor naert hald
-me har sett ekstremt mange dyr, dei einaste me manglar er cheetaen og leoparden
-eg har blitt forkjoela
-eg har sett Okavangodeltaet fra luften og styrt flyet
-eg har laert meg cubansk-engelsk
-me har brukt alt for mykje pengar paa aa bade paa Sedia hotell, men det er verdt det naar kvikksoelvet passerar 40 C
-me har savna Norge
-me har tenkt at det gaar alt for fort til me skal tilbake til Norge
-me er tre blonde norske jenter som har havna blant 40 mannlig pilotar
-me har blitt kjent med alle skandinavar i mils omkrets, og det er faktisk ein del av dei!
-me proever aa selge bil
-me staar opp kl seks kvar morgon
-me vaskar klede for hand
-me er glade for helsevesenet me har i Norge!
-me har moett utallige pasientar med hiv

Maun er ein by som kanskje ikje er heilt det ein forbind med Afrika. Staden er sterkt prega av turistnaeringen, og skillet mellom arbeidet paa klinikken og fritida vaar, er som to ulike verdenar. Som kvit kan ein leve svaert godt her, pengane naar langt og ein kan kjoepe alt ein treng paa Spar. Blir me sjuke, er det foerste fly til Johannesburg der dei beste legane ventar. For lokabefolkningen er det annleis. Klinikkane me jobbar paa, blir berre besoekt av lokalbefolkningen. Alle expats (utlendingar) gaar paa dei private klinikkane. Ei vanleg loenn er kanskje ca 400 kroner i maaneden. Og med den loenna skal ofte svaert mange familiemedlemmar forsoergjast.
Det er dessutan ogsaa svaert segregert. Dei kvite trivest best saman dei kvite, og dei lokale best med andre lokale. Dette oppleves som rart og er stikk i strid med dei holdningane me har med oss fraa Norge. Paa fritida er me mest med skandinavar og folk fraa engelsketalande land. Ein kan fint leve i Maun utan aa ha saerleg kontakt med dei lokale. Men eit visst inntrykk av korleis ting er fatt, faar me gjennom klinikkane, paa godt og vondt.

Akkurat no er me heime hjaa ein kompis som bur hjaa ein dansk familie. Her er det mjuke sofaer, internett, flatskjermTV og mange kanalar. Kari Merete og Marie ser paa Loevenes Konge, og det har eg og lyst til.

Ein vanlig dag paa jobb

2007-01-19T07:36:00.000+01:00

I gaar kjoerte me 300 km tur-retur til Tsau, ein av klinikkane utanfor Maun. I bilen var me fem stk, me representerte fire ulike land og tre ulike kontinent! Sjaefoeren var fraa Botswana, ein lege fra Cuba, den andre fraa Nigeria, og saa to blonde jenter fraa Norge. Foerst var det litt tvilsomt om me fekk reise, fordi me mangla bensin. Dei offentlege bilane kan nemleg kun fylle bensin paa ein bestemt stasjon, der ein ansatt maa signere foer og etter fylling. Saa kva gjer ein naar denne eine noekkelpersonen er i moete? Nei da er det beere aa vente, gjerne til freddan'n...
Etter aa ha venta nokre timar, handla paa Shoprite, tatt ein tur innom familien til sjaafoeren vaar, kunne me endeleg reise. Vel framme etter aa ha kjoert i 170 km/timen, viste det seg at dei paa klinikken ikkje hadde faatt beskjed om at me skulle komme.... 300 km og 7 tilfeldig frammoette pasientar fekk maalt blodtrykket sitt. Paa veg tilbake fekk me sjekka 3 pasientar som hadde vore ombord i ein ambulanse som hadde kraesja med eit esel... Men ingen stor skade skjedd, saa alt me gjorde var vel stort sett aa maale blodtrykket her og.
Paa ettermiddagen skulle me moete ein som hadde lova oss leige av bil, men det viste seg aa berre vare tull. Han var antakeleg ikje til aa stole paa. Men vi har ikkje slaat fra oss tanken paa bil enno. Kanskje kan ein av nordmennene her nede hjelpe oss?
Ellers gaar no dagan smatt om senn. Paa klinikken faar me sjaa ting som me neppe faar sjaa i Norge. Og utstyret er mangelfullt. Stetoskopa gaar pa rundgang, og tilgangen paa spesialistar er elendig. Paa sjukehuset her i byen, er det ingen med spesialistutdaninng, dei fins berre i Francistown og Gaborone. Ikkje eingong EKG kan ein ta her paa sjukehuset. Men roentgenutstyr har dei. Er det mistanke om tuberkulose eller annan lungesjukdom, blir det tatt roentgenbilde. Saa daa faar eg sjaa mykje rart, hjerter som er dobbelt saa store som normalt, og lunger som er halvfulle av veske eller puss! Her gaar pasientane lengre foer dei oppsoeker lege, og blant dei hiv-smitta er risikoen for enkelte sjukdommar stoerre enn blant dei med godt immunforsvar.
Paa ettermiddagane har me ikkje saa veldig lyst heim til huset vaart i Matshwane. Det ligg langt ute i bushen, omringa av esel og soeppel. I staden endar me alltid opp paa cafeen paa flyplassen, Bon Arivee. Her er det ganske hyggeleg, me har etterkvart opparbeida oss ein liten bekjentskapskrets der som bestaar av pilotar, pilotar som soeker jobb, zoologar som skal bu ute i bushen i 4 aar og forske paa villhundar, oeldrikkande nordmenn, samt ansatte og legar fra klinikkane, etc. Det er med andre ord ein samansett gjeng med mange nasjonalitetar representert, fraa Sveits til Kongo. Me har rett og slett bestemt oss for aa sjaa paa denne cafeen som vaar andre heim. Dermed er det berre naturleg at me er der svaert ofte!
No er det fredag og sekken er pakka for safari!

2007-01-17T10:01:00.000+01:00

Mitt Botswanske tlf.nr: 00267 72 36 67 93. Min norske telefon nyter strandlivet i eller naer Tofo i Mosambik, saa den er det foreloebig berre aa gloeyme.
Ellers er mailadressa mi aa finn paa profilen. Hint hint:)

Maun cont.

2007-01-17T09:37:00.000+01:00

3 bevis paa at verden er liten og at det er nordmenn over alt:

1) Kari Merete, Marie og eg er inne i ein butikk for aa kjoepe is. Der kjem me i snakk med Ernst med troenderdialekt. Han har besoek av niesa si, som er paa vaar alder. Dette er kjempegreie folk som me skal paa safari med til helgen;)

2) Vi sitter paa cafe og sonderer terenget for nye bekjentskaper. Me faar auge paa ein lys gutt som me mistenkjer for aa ogsaa vere temmeleg ny i byen. Han set seg paa nabobordet, og me byrjar aa diskutere kor han kan vere i fraa. Kanskje Soer Afrika? Me snakkar hoegt om andre folk paa cafeen, om han, og om me skal toerre aa ta kontakt eller ei. Saa kjem me plutseleg paa, tenk om han er f.eks. dansk eller svensk og skjoennar alt me seier? Selvfoelgeleg var han dansk og hadde tatt flygerutdanning i Bardufoss... Litt pinlig, men me har blitt godt kjendt med Lasse som me hoeper skal faa jobb som pilot for eit safariselskap og kanskje skaffe billig flytur inn til Okavangodeltaet:)

3) Paa jobb i dag kom det inn ei moerk same med rastafletter. Ikkje saa uvanleg det, men daa ho spurte om korleis det stod til, paa klingande austlandsk, vart det straks litt meir uvanleg. Ho hadde budd 12 aar i Norge. Og kjente selvfoelgeleg Ernst. Takket vere han, veit dei fleste i Maun at det er tre nordmenn i byen..

Ellers gaar no dagane smatt om senn. Me faar sjaa mykje paa jobben, men det er saa lite me kan gjere, saa til tider er det litt smaakjedeleg. Det er mykje venting, saa det er greit aa alltid ha med ei bok, eller laane ein PC med internett:)

Daglegliv i Maun

2007-01-09T09:29:00.000+01:00

Dette skreiv eg i gaar, men daa slo dataen seg vrang, saa proever igjen i dag:)

Ja, endeleg fann eg vegen til internettkafeen! Skal finne ut om det gaar an
aa lagre bilete direkte fraa kameraet paa ein saakalla memory stick. Dersom
det gaa, kan det hende at det kjem nokre bilete her ettekvart...
Me tok bussen hit paa maandag. Me fekk beskjed om at den skulle gaa kl sju,
kvart over aatte gjekk den. I staden for tidtabell og faste presise
avgangar, ventar sjaafoeren i staden med aa kjoere til bussen er full, og
gjerne meir enn full. Kaebetswe sa at bussane her er ganske lik dei i Norge,
men det stemmer ikkje heilt. Men det gjekk bra, og etter ca aatte timar var
me framm i Maun. Der betalte me dobbel pris til ein fornoeyd taxisjaafoer
som kjoerte oss ut til Audi Camp der me budde i telt fram til onsdag. Maun
er full av campar for kvite rike turistar som reiser vidare paa mildt sagt
svinedyre safariar inn til Okavangodeltaet.
Onsdag morgon sat me paa med ein av dei ansatte inn til byen. Eg og Kari
Merete satt bak paa lasteplanet i ein pick up. Me holdt oss godt fast, men
holdt oss enndaa bedre fast da doera bak opna seg og sekken min var paa veg
ut...
Vel framme ved council-bygningen vart me godt mottekne. Fraa Norge hadde me
vorte advarte mot to ting. Dei som skulle ta i mot oss ville kanskje ikkje
vite at det var denne dagen me kom, og me maate vaere forberedt paa mykje
venting. Det som skjedde var at dei visst me skull komme, men ikkje at det
var akkurat denne dagen, og saa ba dei oss om aa vente litt... Me venta
heile dagen, telefonar vart tekne, ting ordna og me fekk tildelt eit
government-hus utanfor byen.
Huset er enkelt, men me har dusj, do, veggar og tak. Etterkvart fekk me ogsa
straum, og som om ikkje det var nok, fiksa dei doen for oss slik at den
ogsaa trekker ned. Ting betrar seg altsaa etterkvart, sjoelv om me var litt
motlause onsdag kveld. Huset er antakeleg den skitnaste plassen eg nokon
gong har sett! Eg er sikkert paa at fjoeset heim til ein kvar tid er
reinare. Eg vil ikkje beskrive i detalj kva eg fann oppa kjoekkenskapet og
inni hyllene. Dei som budde der foer oss hadde ikkje vore saa noeye med
korkje vask eller rydding. Meir info om kva me fann rundt om kring, kan me
dele med spesielt interesserte naar eg kjem tilbake til Norge... Uansett,
store mengder saape er innkjoept, og me ser fram til aa finne den egentlige
fargta paa veggane:)
Torsdag vart me vist rundt paa klinikkane me skal jobbe paa. I Maun er det
fire klinikkar, Maun, Sedia, Boseja og Boyia. Me jobbar paa kvar vaar
klinikk, eg er paa Boseja. Paa min klinikk er det for tida ein lege (er
vanlegvis to), tre sosilaarbeidarar og fleire sjukepleiarar. Helsesystemet
er annleis her. Pasientane bestiller ikkje time, men moeter berre opp paa
klinikken naar dei blir sjuke. Ofte ein god stund etter at dei har blitt
sjuke. Daa snakka dei fyrst med sjukepleiarane, som i motsetning til i
Norge, har anledning til aa setje i gang behandling. Dette gjeld enkle
sjukdommar som forkjoelelse (som tru det eller ei finst her og). Er det meir
alvorleg pasientane sendt vidare til lege. Fram til no har eg kun vore med
legen, saa eg veit enno ikkje saa mykje om alt det sjukepleiarane gjer, men
inntrykket er at dei har mange og varierte arbeidsoppgaver, og at jobben
deira er vel saa viktig som den legen utfoerer. Ein sjukepleiar med hoeg
ansenietet kan her tjene meir enn legen!
Inne paa legekontoret er det mange pasientar med HIV og tuberkulose (TB) TB
er svaert vanleg balant HIV pasientar, og ein av dei viktigaste
doedsaarsakane blant AIDS-pasientar. I Botswana er ca 40% av befolkningen
smitta av HIV. Dette er blant dei hoegste tala i Afrika. Sjukdommen rammar
alle, i dag var det ei lita jente paa kanskje fem aar, som fekk diagnosen.
I morgon er det ARV-dag paa klinikken. Det har me kvar tysdag, og det er
denne dagen behandling blir igangsett for nye pasientar. Sosilaarbeidarane
si viktigaste oppgaave er aa informere om sjukdommen, om medisineringen,
samt gje raad og stoette. Eg skal vaere med farmasoeyten og sjaa kva
arbeidsoppgaaver han har.
Mens me var inne og handla mat etter arbeid i dag, kom me i snakk med ein
nordmann! Det er tre nordmen som har vore busett her i mange aar. Og det er
jo supert. Daa har me folk me kan spoerje til raads. Det som staar paa
agendaen vaar no for tida, er nemleg det aa faa kjoepe eller leie bil! Me
har satt Egil Bovim paa saken, ein mann paa bensinstasjonen paa saken, tre
lokale nordmenn paa saken og sist men ikkje minst eit knippe Cubanerar paa
saken! Avstandane her i Maun er nemleg store og kollektivtrafikken er ikkje
saa mykje aa skryte av. Derfor viser det seg at bil nesten er ein
noedvendigheit for aa kunne bevege seg rundt paa ettermiddagane paa ein
nokonlubnde trygg maate. Korleis dette prosjektet gaa, faar de vite meir om
seinare :)
No maa eg stikke, men skal proeve aa oppdatere meir etterkvart:)

Afrikansk bryllup!

2006-12-31T16:22:00.000+01:00

Torsdag morgon stod me opp klokka 04.30. Me rakk flyet til Johannesburg og skulle vente der paa flyet til Francistown som skulle gaa kl 13.30. Kl. 11 kom det ei dame bort til oss og sa at flyet var kansellert. Dette medfoerte ein liten svipptur innom flyplassen i Gaborone, der me skulle ta fly vidare. Men neste fly var forsinka, straumen gjekk og bagasjen vart verande att i Johannesburg... Bagasjen skulle komme med neste fly fraa Johannesburg. Me trudde me maatte reise vidare utan denen flyet vaart vart ytterlegare forsinka. Det vart ogsaa flyet fraa Johannesburg... Etterkvart var begge flya saaa forsinka at me akkurat rakk aa faa med bagasjen vidare paa noko som maa vere verdens minste rutefly. Det var mindre ein Leirin-flyet.... Og flyplassen me kom til var endaa mindre. Mindre enn Leirin...
Halv sju paa kvelden var me framme, og me vart godt mottekne av Kaebetswe (bruden) osoestrene hennar. I gaar var me i bryllupet hennar, som var ca 3 mil utanfor byen. Festen var i eit stort telt i hagen deira. Bruden hadde brudekjole fraa Norge paa dagen, og ein afrikansk dragt paa kvelden. Det var mykje musikk og dans. Kanskje opp mot 200 gjester som kom og gjekk. Kyr og hoener var slakta for anledningen.
Eg og Marie var reine papparaziefotografane, saa eg haapar eg faar lagt ut nokon av bileta etterkvart.
Ellers trudde eg at eg hadde malaria her (igjenn). Eg hadde faktisk feber! Men begge laboratoria der ein kan ta testen var stengt, og feberen gav seg kjapt, saa daa var det neppe malaria denne gangen heller:) Derimot vart me kjent med den hyggelege farmasoeyten rett ved der me bur. Ho er innflyttar fraa Soer Afrika og vil gjerne vise oss byen. Planen er at me skal feire nyttaar med henne og vennene hennar i kveld!
I morgon reiser me vidare til Maun. Det me er litt usikre paa, er om bussen gaar kl seks, eller ni om morgonen. Og om den gaar denne dagen i det heile tatt. Me trur det, men me tenkjer aa ta med ein del lesestoff, for truleg vil dette ta litt tid... Planen er at me skal begynne aa jobbe paa onsdag.
Nei no maa eg gaa og ta ein dusj. Ute regnar det og paa radioen spelar dei Roxette...

Oppdateringar

2006-12-22T22:08:00.000+01:00

Eg er litt på etterskudd med bloggoppdateringar... Den siste tida har me vore på reisefot i Mosambik, og eg har ikkje hatt tilgang til nettet. Kort oppsummert har me tilbakelagt 2500 km frå Maputo i sør til Ihla de Moozambique i nord. I dag kom me heim med fly frå Nampula. Me parkerte ein svert skitten Camille (bilen, red.anm.) hjå ein venn av Anne Mette som akl flytte nedover etter nyttår. Dette var plan B, men truleg ein plan som er betre en plan A, nemleg å kjøre tur-retur. Avstanden var lengre enn me hadde rekna med, og varmen var ein påkjenning. Me har fint fordelt reisesjuka mellom oss, ei med diaré, ei med forstoppelse og ei med oppkast. Anne Mette var like heil og fin. Sjølv var eg sikker på at eg hadde malaria på onsdag, og dess meir me leste i tropemedisinboka til Marie, dess fleire symptom fekk eg. Då me i tillegg var innom det ofentlege sjukehuset i Nampula onsdag morgon, vart me dausjuke heile gjengen. Men dei fleste tegna på sjukdom gav seg så fort me kom ut døra. Alt me fekk ut av besøket var eit brett med vitaminpiller til Marie. Det var ein viss kontrast til Haukeland...

I morgon låner me ein eldre Pajero og reiser ti Tofo utanfor Inhambane og feirar jul saman med vener av Anne Mette. Der håpar eg på eit gjensyn med mobiltelefonen min Skybert, som eg la igjen der i forrige veke;) Tofo er fantastisk, flotte strender og mykje sol, lite som minnar om norsk jul. Men det er kanskje likegreit. Då blir det vanskelegare å få heimlengsel.

Me er tilbake i Maputo på tirsdag. Torsdag reiser me til Francistown og på laurdag er det bryllup! Skal prøve å oppdatere bloggen litt på tirsdag eller onsdag, slik at eg kan fortelje meir om bilturen vår. Ein kan trygt seie at me alle har fått eit nytt forhold til bensin og air condition. Dette er oppfinningar ein ikkje skal ta for gitt.

God jul og godt nytt år til alle!

Krüger

2006-12-22T18:54:00.000+01:00

Jah, kvar skal eg begynne? Ok, begynnelsen...
Etter nokre dagar på sofaen i Maputo, pakka me Pajeroen ved navn Camille, tok med passet med hardt tilkjempa Multiple Entry-visum (enkelte måtte til Sverige for å fikse det) før me vendte nasen mot Sør Afrika og Krügerparken. Fantastisk opplevelse! 19 løver(!), the big five og masse mygg. Me angra litt på at me ikkje hadde med telelinse, men når du må bremse ned for ikkje å kjøre på elefantane og løvene må skygge banen for safari.bilen, fekk me fotoobjekata på tilstrekkeleg nært hald. Impalaer var det overalt. Me såg rett og slett ikkje skogen for berre impala. Til slutt såg me så mange giraffar og sebraer at me nesten vart litt lei dei og. Men det som mangla var ein skikkeleg tiger. Anne Mette hadde sett tiger før, men enno ikkje tigrar som klatrar i tre. Me såg for oss at desse kattedyra likar å ligge å dra seg i tregreinene, men det einaste me såg var apekattar. Nysgjerroge apekattar. Anne Mette fortalt om apekattar som hadde kravla inn i bilen, så me måtte passe på å halda dørene at for apekattar og mygg.
Me budde bra og et god mat. Bungalowane var utruleg søte, murhus med stråtak. Og ute eit orkester av gresshopper.
Sjølvsagt skjer det alltid eit eller anna når fire blonde jenter er på tur. Kva fire norske jenter gjer på biltur i Afrika utan mann, er eit spørsmål mange mosambikanarar har stilt seg den siste tida, og eit fullgodt svar på det har me vel eigentleg ikkje, anna enn at det ser ut til å gå bra det óg, med to jekkar og to Jerrykanner (samt ei kanne beregna på matolje som dei lokale meiner fungerer heilt fint) med bensin er me rusta mot det meste, men dette er eit kapittel for seg, som eg kjem tilbake til seinare.
I allefall, første utfordring. Me kjem fram til gaten til Krügerparken kl seks fredag kveld. Det var dårleg med lunch, og heile bilturen snakkar me om kor godt det ska bli med ein god middag. Me kjem fram til gaten og betalar inngangspengar til parken, og får vegbeskrivelse fram til hyttene. Eit probelm, dei har ikkje middagsservering, slik me først hadde blitt lova. Problem to; det er ikkje lov å kjøre på eigenhand i parken etter halv sju (det blir mørkt kl sju). Løsning; me kjører tilbake til ein restaurant rett utanfor parken og blir lova følgebil inn kl halv ni. Me sier ja til det og får fantastisk god mat, vendar tilbake til avtalt møtestad og ventar på følgebilen og vår mann Thomas. Problem tre; Thomas møter ikkje opp. Det blir seint, og ved overnattingsstaden der me ventar får me følelsen av at dei gjerne vil snede oss ut. Me reiser tilbake til gaten og krangalr med vakten. Problem fire; absolutt siste frist for å kjøre rundt i parken,sjølv med følgebil, er kl ni. Problem fem; klokka har passert ni. Og i Afrika er det mørkt. Det er så mørkt at det er ei sumarnatt du godt kan kaste bort. Men Anne Mette står på, og med hjelp frå to fulle sørafrikanarar som ikkje hadde tenkt å kaste bort sumarnatta på edruelegheit, men som hadde paengar på mobilen, vart det ringt til sjefen for lodgen og etterkvart også til Thomas. Mulig hjalp det også med blått FN-pass.... Uansett, Thomas måtte opp av senga, og fire jenter fikk gratis nattsafari inn til hyttene. Vel framme oppstod problem seks; Thomas hadde gløymt noøøkelen til porten til hyttene. Hyttene må selvfølgelig gjeres inn som beskyttelse mot løvene. Men mange problem lar seg løyse med avbitertang, så også dette.
Det endte godt og resten av (denne) turen gikk relativt problemfritt. Ja. med unntak av at skal man krysse grensa Mosambik-Sør Afrika, er det lurt å kunne portugisisk, smile pent, betale ekstragebyr fordi du ser rik/utenlandsk ut, smile pent ein gang til, la vere å irritere deg over folk som fell for fristelsen ved å legge ein ekstra pengeseddel på bordet for å få visum enda kjappare, vere prinsippfast og vente tålmodig mens nødvendige visumpapir blir fylt ut som tross utal telefonar til Sverige, flyreiser til Sverige og brev til Sverige likevel ikkje var i orden...

Vel, da legg eg ut dette brevet, før eg begynnar på neste tur. Bilder blir forhåpentlegvis også lagt ut etterkvart.

Takk for helsingar. Legg gjerne til kommentarar!!!
Eg har lagt att telefonen min i Tofo (men får den i jula) så send gjerne helsingar på mail, eller via bloggen;)

Krügerparken ventar...

2006-12-08T08:48:00.000+01:00

Måndag ettermiddag landa me i Maputo. Bagasjen ville ikkje vere med lenger enn til London. Me var slitne etter å ha vore på reisefot i eit døgn, men me vart godt mottekne av Anne Mette som henta oss på flyplassen og kjørte oss heim til leiligheiten med to bad og utsikt over det indiske hav;)
Måndag kveld var det ikkje mykje liv i oss, og tirsdag låg me rett ut ved bassengkanten med solkrem 50+. Samme kvelden tok me turen ut til flyplassen, høyrde på raske portugisiske samtaler utført av vår tolk Anne Mette, kjørde attende til leiligheiten for å hente diverse papir, kjørde tilbake til flyplassen og gjorde oss godt kjend, før me til slutt fann våre etterlengta eignelutar. Me fekk med nesten alt, med unntak av litt forbytting. Ein halv epilator i minus, og ein sokk, ein kost og litt sjokoladepapit i pluss(!).
I går tok me for oss kartet i Lonely Planet og tok ein tur rundt i byen. Me prøvde å sjå minst mulig blonde ut, og lærte oss eit par portugisiske gloser. Men likevel lyste det turist lang veg av oss. Smuglesing av Lonely Planet hjalp ikkje på. Skulle gjerne hatt litt bilder frå Maputo, men å ha med kameraet ut i gatene er ikkje trygt. Maputo er ein veldig annleis by. Her fins slum, gatebarn, afrikanske kvinner som ber tunge ting på hovudet, bilar som fungerer som buss med overfylt lasteplan, alt det som er litt "forventa" av ein afrikansk by, men plutseleg finn me eit lite kjøpesenter med vestlege klede. Mitt mellom gateseljarane dukkar det plutseleg opp ein kafè som likke hjerne kunne ha lege i Bergen.
I ettermiddag set me oss i bilen så fort Anne Mette er ferdig på jobb og suser over grensa til Krügerparken. Må gå og pakke myggsprayen og malrianettet!

Fem dagar att!

2006-11-29T23:19:00.000+01:00

På måndag reiser me. Flyet går kl 17 frå Gardermoen, så mellomlandar me i London og Johannesburg, før me er framme i Maputo kl 15 neste dag! Maputo er hovedstaden i Mozambique, og det er i Mozambique me skal vere dei tre første vekene. Me kjem til å reise saman med søskenbarnet mitt, Anne Mette, som arbeidar for WFP (world food programme) og har budd i landet i tre år. Dette tenkjer eg er lenge nok til å vite kva plassar som er verdt eit besøk;) Dette gjeld bl.a. stadar som Krügerparken rett over grensa i Sør-Afrika (bungalowane er bestilt til neste fredag), krittkvite strender, endå ein nasjonalpark og stadar med namn eg enno ikkje kan uttale, men som eg er sikker på kling eksotisk.
Den 28. desember reiser me til Francistown i Botswana, der me er så heldige å vere invitert i bryllup! Kaebetswe som er frå Botswana, men studerer medisin med oss i Bergen, skal gifte seg.
Etter nyttår reiser me til Maun, der me skal vere stasjonert i tre månadar fram til påske. Kva som skjer i påska, er usikkert. Det me veit er at flyet går heim den 8. april.
Dette var kort om turen, men mest ein test i om eg i det heile teke klarer å bruke denne bloggen...